اثر نوسانات ارز خارجی بر بیمه‌گران و بیمه‌گرانِ اتكایی و چگونگی مدیریت آنها در شرایط عدم‌قطعیت اقتصادی

نوسانات نرخ ارز در سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های اساسی صنعت بیمه ایران تبدیل شده است. بخش قابل‌توجهی از معاملات اتکایی شرکت‌های بیمه داخلی، به‌ویژه در حوزه‌های انرژی، مهندسی، درمان، مسئولیت و هواپیمایی، با ارزهای خارجی انجام می‌شود. بنابراین، کوچک‌ترین تغییر در نرخ ارز می‌تواند بر ذخایر فنی، برآورد خسارت، تعهدات بیمه‌گران اتکایی، نقدینگی شرکت‌ها و نهایتاً سود و زیان عملیاتی اثر مستقیم و پررنگی داشته باشد.

مقاله حاضر که توسط متخصصان شرکت بیمه میلی‌من تهیه شده است، با رویکردی کاربردی نشان می‌دهد که چگونه نوسانات نرخ ارز حتی در شرایطی که روند خسارت ثابت باشد، می‌تواند با ایجاد انحراف در مثلث‌های خسارت، تغییر در عوامل توسعه خسارت (LDF) و اختلال در برآورد خسارت نهایی، تصمیم‌های مربوط به بیم‌سنجی را تحت‌تأثیر قرار دهد. این موضوع در سناریوهای فشار ارزی، مانند تضعیف ناگهانی و شدید ارز، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

اهمیت ترجمه و بازخوانی این مقاله برای صنعت بیمه ایران از آن جهت اهمیت دارد که بسیاری از چالش‌های مطرح‌شده در آن، با شرایط اقتصاد ایران و وابستگی بالای بازار بیمه کشور به نرخ ارز کاملاً هم‌پوشانی دارد. بهره‌گیری از توصیه‌های ارائه‌شده، از جمله تحلیل در ارز اصلی قرارداد، بازتبدیل ذخایر بر اساس نرخ ارز روز ارزیابی و جداسازی مثلث‌ها بر حسب ارز، می‌تواند به بهبود دقت گزارشگری مالی، مدیریت ریسک ارزی و تقویت تصمیم‌گیری مرتبط با بیم‌سنجی در شرایط پرتلاطم اقتصادی ایران کمک کند.

متن حاضر، ابتدا به بررسی تأثیر عدم‌قطعیت نرخ ارز بر بازارهای بیمه جهان و در بخش دوم، به کاوش در رویکردهای راهبردی بیمه‌گران، شامل تخصیص سرمایه، پوشش ریسک ارزی و تصمیم‌گیری در محیط‌های پرنوسان، می‌پردازد.

مقدمه‌ای بر اثرات نرخ ارز (FX) در صنعت بیمه

بازار بیمه‌، یک بازار جهانی است و بسیاری از شرکت‌ها یا در چندین کشور فعالیت بیمه‌ای انجام می‌دهند یا با بیمه‌گران اتکایی همکاری می‌کنند که در نقاط مختلف جهان مستقر هستند. در نتیجه، بسیاری از بیمه‌گران در عمل با چندین ارز مختلف سروکار دارند و باید نوسانات ارزی را در بازارهای مختلف، مدیریت کنند.

شرکت‌های فعال در بازارهای بین‌المللی، تحت تأثیر روندهای کلان اقتصادی جهان قرار دارند. در سال‌های اخیر، تغییر در تعرفه‌ها و سیاست‌های تجاری در ایالات متحده که بزرگ‌ترین بازار بیمه جهان را در خود جای داده است، تجارت جهانی را پیچیده‌تر کرده است و پرسش‌های مهمی را درباره تورم و ثبات اقتصادی در جهان، پیش روی اندیشمندان قرار داده است.

اگرچه پیش‌بینی سیاست‌های تجاری آتی دولت کنونی ایالات متحده، خارج از محدوده این مقاله است، اما می‌توان بررسی نمود که چگونه ممکن است این سیاست‌ها بر شرکت‌های بیمه اثر بگذارند؛ آن هم از طریق تغییرات در ارزش دلار آمریکا، ارزی که شاید بتوان آن را مهم‌ترین ارز پایه در صنعت جهانی بیمه دانست.
گستره‌ای از ملاحظات عملیاتی، راهبردی و گزارش‌دهی وجود دارد که شرکت‌های بیمه در نتیجه تغییر در نرخ ارز، با آن مواجه می‌شوند. برخی از موضوعات کلیدی در این حوزه عبارت‌اند از:

· یک شرکت بیمه، با هدف تحقق اهداف نظارتی، معمولاً باید فعالیت‌های عملیاتی خود را در قالب یک واحد پولی واحد، گزارش‌ و خلاصه کند.

· شرکت‌های بیمه اغلب در نظر دارند بخشی یا تمام مواجهه ارزی خود را پوشش دهند تا از اثرات نرخ ارز بر سود خالص جلوگیری کنند؛ تأثیراتی که می‌تواند ناشی از تغییر ارزش دارایی‌ها یا بدهی‌ها به ارز خارجی باشد.

· بیمه‌گران ممکن است در برخی از بازارها یا کشورهای بین‌المللی، عملیات تخصیص سرمایه انجام دهند که می‌تواند تحت تأثیر نوسانات نرخ ارز قرار گیرد.

در سال‌های اخیر، موضوعات مرتبط با نرخ ارز، بیش از پیش، مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ زیرا ارزش دلار آمریکا در ابتدای سال ۲۰۲۵ تا حدی تضعیف شد، در حالی که این ارز بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ در حدود ۱۲.۴ درصد افزایش یافته بود. اگرچه تأیید ارتباط مستقیم این تحولات با سیاست‌های مشخص ایالات متحده دشوار است، اما افزایش گرایش به سیاست‌های حمایت‌گرایانه اقتصادی (از جمله اعمال تعرفه‌ها)، عدم‌قطعیت در سیاست‌های تجاری و نگرانی‌ها درباره افزایش بدهی‌های فدرال و ثبات دلار به‌عنوان ارز ذخیره جهانی، ازجمله عواملی هستند که در تضعیف اخیر ارزش دلار مطرح شده‌اند .

مقاله حاضر، ابتدا به بررسی تأثیر عدم‌قطعیت نرخ ارز بر بازارهای بیمه جهان می‌پردازد. سپس، پیامدهای احتمالی برای بیمه‌گران و بیم‌سنج‌ها را در صورتِ نوسان عمده در ارزش دلار (برای مثال، تضعیف ۵۰ درصدی) در مدت زمان کوتاه، بررسی می‌کند. نگارندگان، دو بخش مجزا از این بررسی را ارائه خواهند داد:

· این مقاله، یک راهنمای عملیاتی است که بر تأثیر نوسانات نرخ ارز بر روش‌ها و تکنیک‌های سنتی بیم‌سنج‌‌ها تمرکز دارد و نیز نکات مربوط به گزارش‌دهی هنگام کار با چند ارز مختلف را مورد توجه قرار می‌دهد.

· مقاله دوم، یک راهنمای راهبردی برای مدیران بیمه ارائه خواهد داد که بر مسائل گسرده‌تر مرتبط با کسب‌وکار تمرکز دارد و نحوه مدیریت آن‌ها را در بازاری با نوسانات نرخ ارز بالا، بررسی می‌کند (مانند تخصیص سرمایه و تأمین مالی ریسک).

نتایج این مقاله، نه تنها بینشی از چالش‌های فعلی بیمه‌گران در بازارهای فعلی ارائه می‌دهد، بلکه رهنمون‌های عمومی‌تری برای مواجهه با مسائل مرتبط با ارز برای استفاده‌های آتی نیز فراهم می‌کند.

چهار روش که نوسانات نرخ ارز بر کار بیم‌سنج تأثیر می‌گذارد

بیم‌سنج‌‎ها برای  تدوین روش‌ها و نتیجه‌گیری درباره رویدادهای آتی مانند خسارت‌های معوق و بیمه‌نامه‌های آتی، به داده‌ها و نتایج گذشته تکیه می‌کنند. اصلاح داده‌های تاریخی، هنگامی‌که با شرایط فعلی قابل‌مقایسه نباشند، یک رویه استاندارد در تحلیل‌های بیم‌سنجی است. برای مثال، خسارت‌ها و مواجهه‌های تاریخی معمولاً تا سطح امروز تعدیل می‌شوند تا اثرات تورم در نظر گرفته شود.

همچنین، معمول است که خسارت‌های گذشته بر اساس تغییرات قانونی یا مقرراتی اصلاح شوند؛ مقرراتی که اگر امروز اعمال می‌شدند، سطح مطالبات یا مزایا را تحت تأثیر قرار می‌دادند. تغییرات نرخ ارز در دوره‌های گذشته نیز برای بیم‌سنجی که با پرتفوهای چندارزی کار می‌کند، چالش ایجاد می‌کند.

بیم‌سنج باید برای مجموعه‌ای از موضوعات مختلف آماده باشد، از جمله:

· کیفیت داده‌ها: چه اطلاعاتی درباره نرخ‌های تاریخی ارز و خسارت‌ها در دسترس است؟

· برآورد خسارت نهایی:  بیم‌سنج باید چگونه خسارت‌های نهاییِ برآوردشده را به یک ارز واحد استاندارد کند؟

· تأثیرات توسعه خسارت:  بیم‌سنج چگونه باید الگوهای تاریخی توسعه خسارت را تعدیل کند تا اثرات نوسانات نرخ ارز به حداقل برسد؟

· تجزیه و تحلیل ، بخش بندی و گزارش‌دهی:  در چارچوب‌های مختلف قانون‌گذاری و گزارش‌دهی، داشتن یک پورتفوی چندارزی چه چالش‌هایی ایجاد می‌کند؟

در ادامه، هر یک از این موارد، به‌صورت جداگانه بررسی می‌شود.

کیفیت داده‌ها و نوسانات نرخ ارز

یکی از نکات کلیدی در کار با چندین ارز، این است که خسارت‌ها را با نرخ ارز مرتبط و صحیح تطبیق دهیم.

رایج‌ترین روش در صنعت بیمه، آن است که بیم‌سنج‌ها به نرخ‌های ارزی تکیه کنند که همراه با داده‌ها ارائه شده‌اند؛ یعنی همان نرخ‌هایی که در سامانه‌های خسارت یا حسابداری شرکت بیمه ثبت و جمع‌آوری شده‌اند. با این حال، باید دقت کافی به خرج داد تا مطمئن شویم منبع داده‌ای که بیم‌سنج از آن استفاده می‌کند، با منبعی که مخاطبان گزارش به آن تکیه دارند، هماهنگ باشد؛ یا حداقل اینکه یک رویه ثابت (برای مثال، استفاده از نرخ ارز پایان روز) در کل تحلیل به‌کار گرفته شود.

مبانی این کار، نسبتاً ساده است:

· خسارت‌های پرداخت‌شده باید با نرخ ارز همان روزِ پرداخت تطبیق داده شوند.
نکته مهم این است که اگر برای یک پرونده، چندین پرداخت جزئی در زمان‌های مختلف انجام شده باشد، لازم است برای هر پرداخت، نرخ ارز مربوط به همان روز در دسترس باشد تا تطابق به‌درستی انجام شود؛

· ذخایر موردی و ذخایر خسارات رخ‌داده اما گزارش‌نشده (IBNR) ماهیتی شبیه بدهی‌های ترازنامه‌ای در یک تاریخ مشخص دارند. بنابراین، باید با نرخ ارز همان تاریخ ارزیابی که تحلیل بر اساس آن انجام می‌شود، محاسبه و ثبت شوند؛  

به طور کلی، تبدیل ذخایر بیمه به یک ارز واحد معمولاً کار پیچیده‌ای نیست. پیدا کردن نرخ ارز آن روز (یا هر تاریخ ارزیابی گذشته) نسبتاً ساده است و می‌توان آن را از منابع عمومی یا ارائه‌دهندگان داده‌های مالی به دست آورد.

برای استانداردهای عملیاتی بیم‌سنجی، بررسی معقول بودن نرخ ارزهایی که در اختیار بیم‌سنج قرار گرفته‌اند نیز نسبتاً ساده است، به‌ویژه اگر درباره صحت آن‌ها تردید وجود داشته باشد (گرچه به‌طور کلی انتظار می‌رود خطا در این نوع داده‌ها نادر باشد). بسته به چگونگی نحوه جمع‌آوری اطلاعات پرداختی توسط شرکت بیمه در سامانه خود، تبدیل خسارت‌های تجمعی پرداخت‌شده، ممکن است چالش‌برانگیز باشد. مواردی مشاهده شده است، به‌ویژه در بازار بیمه اتکایی یا شرکت‌های کوچک‌تر، که تاریخچه کامل پرداخت‌ها (و نرخ ارز مرتبط با آن‌ها) به‌طور مستقیم از سامانه خسارت به‌دست نمی‌آمد و استخراج آن ساده نیست. در این موارد، به‌عنوان یک راه ساده، می‌توان خسارت‌های پرداخت‌شده را – مشابه ذخایر – برحسب نرخ ارز روز آخر ارزیابی، معادل سازی کرد. با این حال، این روش ممکن است باعث ایجاد انحرافاتی در گزارش‌دهی یا سایر کاربردها شود، چراکه مقادیر تاریخی خسارت‌های پرداخت‌شده به ارز گزارش‌دهی، می‌توانند از یک ارزیابی به ارزیابی دیگر، متفاوت باشند. 

گردش کار اصلاح نرخ ارز برای برآورد خسارت نهایی

فرض کنید یک بیم‌سنج در حال انجام تحلیلی برای یک شرکت بیمه اتکایی است که قراردادهایی به ارزهای مختلف صادر می‌کند. این شرکت اتکایی، صورت‌های مالی خود را در «ارز گزارش‌‌دهی» (برای مثال، دلار آمریکا برای یک شرکت آمریکایی) گزارش و تجمیع می‌کند. قراردادهای مختلف در سراسر جهان، به ارزهای متنوعی نوشته شده‌اند که هرکدام را «ارز اصلی» می‌نامیم.

به طور کلی، جریان کاری توصیه‌شده برای بیم‌سنج‌ها هنگام برآورد خسارت نهایی به ارز گزارش‌دهی، به شرح زیر است:

· تحلیل بیم‌سنجی را ابتدا در ارز اصلی هر قرارداد انجام دهند و خسارت نهایی را در همان ارز برآورد کنند.

· سپس ذخایر برآورد شده در ارز اصلی را با استفاده از نرخ‌های ارز موجود در تاریخ ارزیابی، به ارز گزارش‌دهی تبدیل کنند.

· یک بردار از خسارت‌های پرداخت‌شده به ارز گزارش‌دهی (محاسبه شده بر اساس تاریخ‌های مختلف پرداخت) به ذخایر تبدیل‌شده به ارز گزارش‌دهی اضافه شود تا خسارت نهایی به ارز گزارش‌دهی به دست آید.

این گردش کاری اطمینان می‌دهد که شرکت اتکایی در مورد خسارت‌های پرداخت‌شده (مانند قراردادهای کاملاً تسویه‌شده و بسته‌شده) باز ارزیابی‌های مجدد در ارز گزارش‌دهی نخواهد داشت و حداکثر ثبات ممکن در طول دوره‌های ارزیابی با استفاده از ارز گزارش‌دهی حفظ می‌شود.

تنظیمات ارزی برای مثلث‌های خسارت

هنگام ایجاد و بررسی مثلث‌های خسارت برای انتخاب عوامل توسعه خسارت، ضروری است که مثلث بر پایه‌ای نسبتاً یکنواخت ساخته شده باشد تا انتخاب این عوامل با دقت انجام شود. البته این موضوع به‌معنای آن نیست که مثلث‌ها باید به‌طور کامل برای روندهایی که سال‌های حادثه را در ارزیابی‌های مختلف تحت‌تأثیر قرار می‌دهند مانند روند خسارت یا تورم، تعدیل شوند؛ زیرا ماهیت روش‌های توسعه بیم‌سنجی به‌گونه‌ای است که این روندهای آتی معمولاً به‌طور ضمنی در عوامل توسعه منعکس می‌شوند.

با این حال، برای تحلیل تأثیر نرخ‌های ارز، ممکن است لازم باشد از رویکردی متفاوت استفاده شود. این موضوع را با یک مثال توضیح می‌دهیم:
فرض کنید یک مثلث فرضی از خسارت‌های تجمعی تحقق‌یافته (مجموع خسارت‌های پرداخت‌شده و ذخایر موردی) در اختیار داریم. مقادیر این مثلث طوری انتخاب شده‌اند که هر سال حادثه، مقدار خسارت یکسانی داشته باشد (با فرض برابری میزان مواجهه و نبود روند خسارت)، به‌طوری‌که عوامل توسعه مرحله‌ای در کل سال‌های حادثه و در کلیه ارزیابی‌ها، یکسان باشند.

شکل ۱: مثلث فرضی خسارت واقع‌شده

عوامل توسعه

اگر این مثلث تنها در یک ارز واحد ارائه شده بود، تحلیل آن کاملاً ساده و قابل‌فهم‌تر بود.

اکنون فرض کنید این پرتفو شامل نیمی از خسارت‌ها به دلار آمریکا و نیمی دیگر به پوند انگلستان باشد. برای ساده‌سازی «شکل ۱»، فرض می‌کنیم که نرخ ارز در تمام دوره‌های مثلث، ثابت بوده است. این فرض باعث می‌شود تحلیل مثلث، همچنان ساده باشد.

اما پیچیدگی‌ها زمانی آغاز می‌شود که نرخ تبدیل دلار به پوند در طول سال‌های مختلف مثلث، دچار نوسان شده باشد.

شکل ۲، همان مثلث اصلی را در نظر می‌گیرد، اما با یک تفاوت مهم: در این شکل فرض شده است که مثلث به‌جای استفاده از نرخ ارز فعلی، بر اساس داده‌های تاریخی واقعی ساخته شده است. به این معنا که خسارت‌های پرداخت‌شده در زمان پرداخت، با نرخ ارز همان روز به دلار تبدیل شده‌اند و ذخایر موردی در هر ارزیابی با نرخ ارز مربوط به همان تاریخ به دلار تبدیل شده‌اند.

در این حالت، الگوهای توسعه همچنان ثابت، لحاظ می‌شود و فرض بر این گزاره تعلق می‌گیرد که هیچ روندی در طول سال‌ها وجود نداشته است؛ اما اثر تغییرات نرخ ارز در ساختار مثلث منعکس شده است.

شکل ۲: مثلث خسارت واقع‌شده با استفاده از نرخ‌های تاریخی ارز

دوره‌های حادثه و مقادیر خسارت (به دلار)

عوامل توسعه

می‌بینیم که نوسانات نرخ ارز باعث ایجاد ناپایداری در عوامل توسعه خسارت شده‌اند. به‌طور کلی، اگر نرخ تبدیل پوند انگلستان به دلار آمریکا در طول دوره موردنظر مثلث، به‌طور قابل‌توجهی تقویت یا تضعیف نشده باشد، ممکن است بخشی از این نوسانات در طول دوره‌ها، خنثی شود؛ اما بااین‌حال، این موضوع همچنان موجب افزایش نوسان در عوامل توسعه مرحله‌ای می‌شود. در شرایط واقعی، که حجم مواجهه‌ها و روندهای تورمی سال‌به‌سال یکنواخت نیستند، این عوامل کمتر احتمال دارد به تعادل و روندی پایدار برسند.

علاوه بر این، نوسانات نرخ ارز باعث می‌شود برخی قطرهای مثلث در مقایسه با سایر قطرها به شکل غیرطبیعی رشد یا افت داشته باشند. در شکل ۲ مشاهده می‌شود که «دومین قطر» معمولاً دارای عوامل توسعه بالاتر از سایر بخش‌های مثلث است، درحالی‌که «سومین قطر»، اثر کاملاً معکوس دارد.

بیم‌سنج‌ها معمولاً آخرین قطر مثلث را بررسی می‌کنند تا تغییرات مربوط به ذخایر موردی، الگوهای خسارت یا روندهای جدید را شناسایی کنند. در این مثال ساده، به‌وضوح دیده می‌شود که تغییرات در عوامل توسعه خسارت، عمدتاً ناشی از نوسانات نرخ ارز هستند؛ اما در شرایط واقعی، که در آن روندهای تورمی، تغییرات عملیاتی و رفتار گزارش‌دهی هم دخیل هستند، تشخیص دقیق اثر نرخ ارز بسیار دشوارتر خواهد بود.

علاوه بر این، درصورتی‌ که یکی از دو ارز، جهش یا سقوط مداوم و قابل‌توجهی را تجربه کند، شرایط پیچیده‌تر می‌شود. شکل 3 همان مثلث قبلی را دوباره نشان می‌دهد، با این تفاوت که این‌بار، یک «سناریوی فشار» در نظر گرفته شده است: دلار آمریکا در ابتدای آخرین دوره تقویمی، ۵۰ درصد در برابر پوند انگلستان، تضعیف شده است.

شکل ۳: مثلث خسارت در سناریوی فشار شدید ارزی

دوره‌های حادثه و مقادیر خسارت (به دلار)

عوامل توسعه

این مثال نشان می‌دهد که در یک سناریوی فشار شدید ارزی، استفاده از نرخ‌های ارز تاریخی در مثلث توسعه خسارت می‌تواند نه تنها باعث نوسانات بیشتر در هر عامل توسعه مرحله‌ای شود، بلکه ممکن است بر انتخاب کلی عوامل توسعه نیز اثرگذار باشد و دیدگاه بیم‌سنج‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

در چنین سناریوهایی یا حتی به‌عنوان یک رویکرد کلی‌تر، اقدام اصلاحی بالقوه برای افزایش دقت در انتخاب عوامل توسعه خسارت ، بازبینی مقادیر داخل مثلث خسارت است؛ به این صورت که کل مقادیر تاریخی خسارت‌های تحقق‌یافته (اعم از خسارت‌های پرداخت‌شده و ذخایر موردی) بر اساس نرخ‌های ارز مناسب، مجدداً محاسبه و بازبینی شوند.

این اقدام در ابتدا غیرشهودی به نظر می‌رسد، زیرا در مثلث‌های بیم‌سنجی معمولاً «قطرهای داخلی»، پس از ثبت‌ در مثلث، ثابت نگه داشته می‌شوند و تغییر نمی‌کنند. با این حال، هنگامی‌که تمامی ارزیابی‌های تاریخی× بر اساس نرخ ارز جاری بازبینی شوند، به‌راحتی می‌توان نشان داد که عوامل توسعه مرحله‌ای تاریخی دوباره ثابت و مطابق با مقادیر نظری خواهند شد. این کار به بیم‌سنج اجازه می‌دهد تا عوامل توسعه خسارت را بدون سوگیری انتخاب کند.

تأثیر نوسانات نرخ ارز بر بخش‌بندی تحلیل و گزارش‌دهی

چالش‌هایی که نوسانات نرخ ارز برای تحلیل‌های بیم‌سنجی ایجاد می‌کنند، به‌ویژه در محیط‌هایی با نوسان شدید یا شرایط فشار ارزی، ‌به یک توصیه مهم برای بیم‌سنج‌ها منتهی می‌شود: «تا حد امکان، از ترکیب چند ارز در یک تحلیل مثلثی، خودداری کنید.»

اگر انجام تحلیل چندارزی اجتناب‌ناپذیر باشد، بیم‌سنج باید درخواست کند که مثلث‌های خسارت یا خروجی‌های خسارت، جداگانه برای هر ارز پایه تهیه شود تا بتوان تأثیر نوسانات نرخ ارز بر عوامل توسعه تاریخی را به‌طور دقیق ارزیابی کرد.

در مواردی که مثلث‌ها برای تحلیل بر مبنای نرخ ارز استانداردسازی‌شده ساخته ‌شوند، باید توجه داشت که برای اهداف گزارش‌دهی جایی که انتظار می‌رود داخل مثلث ثابت بماند مانند (برنامه پی انجمن ناظران بیمه آمریکا) ممکن است لازم باشد مثلث‌های جداگانه‌ای تولید شوند.

گام‌های بعدی بیم‌سنج‌‌ها

تأثیر نرخ ارز بر فعالیت‌های بیم‌سنج‌ها، روزبه‌روز برجسته‌تر می‌شود؛ به‌ویژه با تضعیف مداوم دلار آمریکا و تداوم عدم‌قطعیت‌های اقتصادی و تجاری مرتبط با این کشور. در صنعت بیمه، ساده‌سازی‌ها یا محدودیت‌های داده‌ای هنگام کار با چند ارز، موضوعی رایج است و همین امر می‌تواند تحلیل یک پرتفو‌ی چندارزی را با چالش‌هایی همراه کند. بااین‌حال، بیم‌سنج‌ها می‌توانند با بازنگری و تعدیل داده‌های تاریخی، فرآیند تحلیل را شفاف و بدون سوگیری به انجام رسانند. این رویکرد، ابزار قدرتمندی در اختیار بیم‌سنج قرار می‌دهد تا در محیط اقتصادی و تجاری پرنوسان امروز، تحلیل‌هایی دقیق، معتبر و قابل‌اتکا ارائه دهد.